ظاهراً این روزها، دیوان بین المللی دادگستری در ارتباط با ثبت و صدور آراء و نظرات مشورتی اوقات پر کاری دارد. در آخرین ساعات بعد از ظهر 18 نوامبر 2010، دولت کاستاریکا علیه دولت نیکاراگوئه با ادعای «تهاجم، اشغال و استفاده سرزمین کاستاریکا از سوی ارتش نیکاراگوئه و همچنین، نقض تعهدات نیکاراگوئه در قبال کاستاریکا بر اساس شماری از کنوانسیون ها و معاهدات بین المللی» دادخواستی را مطرح می کند.

کاستاریکا در دادخواست خویش معتقد است: «نیکاراگوئه با گسیل نیروهای نظامی به سرزمین کاستاریکا و ایجاد کمپ های نظامی در آن، نه تنها موجبات نقض رژیم مرزی ایجاد شده میان دو دولت را فراهم کرده است، بلکه اصول بنیادین منشور ملل متحد، یعنی اصل تمامیت ارضی و ممنوعیت توسل به زور علیه هر دولتی، مطابق با بند دوم ماده چهار منشور و همچنین مورد تصدیق دو دولت، مندرج در مواد 1، 19 و 29 منشور سازمان کشورهای امریکایی را نقض نموده است.»

کاستاریکا اظهار می دارد که نیکاراگوئه طی دو درگیری جداگانه، بخشی از سرزمین کاستاریکا را به منظور حفر کانال از سرزمین این کشور برای اتصال دو رودخانه سن خوزه (San Juan) وLaguna los Portillos (معروف به Harbor Head Lagoon) و همین طور انجام اقداماتی در خصوص لایروبی رودخانه سن خوزه، اشغال نموده است. این امر موجب تأثیر منفی بر رودخانه کلورادو (Colorado)واقع در کاستاریکا و در نتیجه منجر به آسیب های بعدی به تالاب ها و مناطق ملی حفاظت شده از جانداران وحشی موجود در منطقه خواهد شد.  

با این حال، نیکاراگوئه به درخواست های عقب نشینی نیروهای نظامی خود را از منطقه اشغالی و ابزار مذاکره وقعی ننهاده و حتی توجهی به اجرای قطعنامه 12 نوامبر 2010 شورای دائمی سازمان کشورهای امریکایی نداشته که قطعنامه مزبور نیز حاوی درخواست عقب نشینی و خروج نیروهای نظامی نیکاراگوئه و پرهیز از حضور نظامی این کشور است که در غیر این صورت، منجر به تنش در روابط طرفین خواهد شد.

کاستاریکا از دیوان تقاضا دارد تا اعلام کند: دولت نیکاراگوئه

  1. با تهاجم و اشغال سرزمین کاستاریکا (نقض اصول بنیادین اصل تمامیت ارضی و ممنوعیت توسل به زور مندرج در منشور ملل و منشور سازمان کشورهای امریکایی)؛
  2. نقض سرزمین کاستاریکا با توجه به توافقات صورت گرفته در معاهده تحدید 1858 و رأی Cleveland و آراء الکساندر اول و دوم؛
  3. تعهد به عدم استفاده خصمانه از رودخانه سن خوزه مطابق با ماده 9 معاهده تحدید 1858؛
  4. تعهد به عدم آسیب به سرزمین کاستاریکا؛
  5.  تعهد به عدم حفر کانال در رودخانه سن خوزه بدون رضایت کاستاریکا و عدم ممانعت اتباع کاستاریکا در قبال کشتیرانی در رودخانه سن خوزه؛
  6. آسیب های جدی بر تالاب ها، اکوسیستم های حمایت شده، جنگل های بارانی و رودخانه کلورادو؛ حفر کانال و لایروبی رودخانه سن خوزه برخلاف تعهدات نیکاراگوئه بر اساس کنوانسیون رامسر در خصوص تالاب ها؛

تعهدات بین المللی خود را نقض کرده است.   

نیکاراگوئه باید تعهد دهد که اقدامات خصمانه و مشدد دیگری را در خصوص سرزمین کاستاریکا و در راستای نقض تمامیت سرزمینی آن انجام نمی دهد و همین طور دیوان نیز جبران خسارت های وارده از سوی نیگاراگوئه را در قبال اعمال فوق الذکر تعیین نماید.

کاستاریکا مبانی صلاحیتی دیوان را بر اساس بند دوم ماده 36 اساسنامه دیوان، اعلامیه پذیرش صلاحیت اجباری دیوان از سوی دو دولت (کاستاریکا در 20 فوریه 1973 و نیکاراگوئه در 24 سپتامبر 1929 اصلاحی در سال 2001) و همچنین مطابق بند ماده 36 اساسنامه دیوان، ماده 31 معاهده امریکایی حل و فصل مسالمت آمیز اختلافات مصوب 30 آوریل 1947 (پیمان بوگوتا)اعلام می نماید.

در ادامه کاستاریکا از دیوان درخواست صدور اقدامات تأمینی دارد. چرا که معتقد است نیکاراگوئه با حضور مستمر نیروهای نظامی خود موجب نقض تمامیت سرزمینی و ورود آسیب به زیست بوم و مناطق حفاظت شده ملی کاستاریکا می شود و این برای کاستاریکا پذیرفتنی نیست. کاستاریکا معتقد است: اگر دیوان در خصوص اقدامات موقتی، ابتکار عملی و عاجلی نداشته باشد، اقدام بعدی کاستاریکا ممکن است منجر به مخاصمه مسلحانه در منطقه شده و بر حقایق رسیدگی حاضر نزد دیوان، اثرگذار باشد. در نتیجه، طی صدور اقدامی تأمینی، کاستاریکا صدور اقدام موقتی از سوی دیوان را در خصوص خروج بی قید و شرط سربازان نیکاراگوئه، اتمام فوری حفر کانال، اتمام قطع درختان، از بین بردن گیاهان و خاک کاستاریکا به خصوص تالاب و جنگل ها، لایروبی رودخانه سن خوزه، امتناع از هر گونه اقدام شدید و گسترده بعدی و گردن نهادن به رأی Cleveland را در خصوص سرزمین اشغال شده خویش درخواست می کند.

برای ملاحظه منطقه جغرافیایی دعوای حاضر به اینجا بنگرید.