چند روز پیش، روزنامه گاردین طی یادداشتی به قلم تعدادی از سفرای پیشین در ایران، (Richard Dalton ,Paul von Maltzahn (Germany), Steen Hohwü-Christensen (Sweden), Guillaume Metten (Belgium), François Nicoullaud (France) and Roberto Toscano (Italy) به بحث فعالیت های هسته ای کشورمان پرداختند و با توجه به پیگیری موضوع مزبور از سوی ایشان در طول مدت مأموریت شان در کشورمان، متفقاً بر این نظر هستند که هیچ تخطی از مقررات حقوق بین الملل درباره فعالیت های هسته ای کشورمان و به ویژه بحث ساخت بمب اتمی صورت نگرفته و این که گفتگوها در این خصوص برای حل ابهامات موجود به بن بست رسیده است، موضوعی غیرقابل قبول می نماید. ایشان معتقدند که «بر اساس حقوق بین الملل، موضع اروپا و ایالات متحده امریکا نسبت به اعتقاد عمومی در این خصوص کمتر قابل اتکاست. در قطعنامه های شورای امنیت، در زمان تهدید صلح و امنیت بین المللی اقداماتی قهری تجویز شده است. اما در خصوص موضوع ایران، چه تهدیدی احراز شده؟ آیا غنی سازی اورانیوم به وسیله سانترفیوژها از چنین خصیصه ای برخوردارند؟ هرچند ایران به لحاظ اخلاقی متعهد است تا به نگرانی جامعه بین المللی در این زمینه پاسخگو باشد اما نه حقوق بین الملل و نه معاهده عدم اشاعه، غنی سازی را ممنوع نکرده است. کشورهای دیگری اعم از متعاهد یا غیر متعاهد به معاهده عدم اشاعه هستند که اقدام به غنی سازی می کنند در حالی که به عنوان مصداق تهدیدی علیه صلح قرار نمی گیرند. ضمن این که آژانس بین المللی انرژی اتمی درباره ایران، هرگز انحرافی را دال بر تهیه موادی برای کاربرد نظامی احراز نکرده است.» از این رو، ایشان بر این نظر هستند که هر چه مذاکرات به شکلی فنی و با تمرکز بیشتری صورت گیرد، شانس بهتری برای پیشبرد آن فراهم می گردد.» ضمن این که طرفین مذاکره باید از آژانس بپرسند چه ابزارهای دیگری برای نظارت بر فعالیت های هسته ای ایران و تضمین صلح آمیز بودن آن نیاز است. برای مطالعه این مقاله کوتاه به اینجا نگاه کنید.